Fiets-pelgrims
De S:t Olavsleden (St. Olav Path) is vooral bekend als wandelroute, maar ook fietsers kunnen in de voetsporen — of liever gezegd: de bandensporen — van Olav treden. Met een nieuwe reisgids voor fietsers die net is verschenen, zullen binnenkort nog meer mensen deze unieke reis ontdekken. Maar hoe pak je een pelgrimsroute per fiets aan? We vroegen het aan Suze en Ton uit Nederland, die de route in juni 2024 hebben gefietst.
Hoe kwamen jullie op het idee om de S:t Olavsleden per fiets te doen?
We lazen eerst over Francine Postma en de S:t Olavsleden in een tijdschrift en later lazen we haar boek Onderweg. We vonden haar beschrijving van de route zo mooi en inspirerend. We houden al van Zweden en Noorwegen, en omdat we liever fietsen dan wandelen, besloten we de route per fiets te doen in plaats van te voet.
Hoe hebben jullie je voorbereid?
We bereidden ons voor door de wandelgids van de S:t Olavsleden te kopen en zorgvuldig te lezen, een fietskaart van Noord-Zweden aan te schaffen en Nordic Pilgrim te raadplegen, die onze accommodaties regelde.
We wilden onze eigen fietsen meenemen, omdat we op eerdere reizen in Spanje en Frankrijk wat teleurstellende ervaringen hadden gehad met huurfietsen. Ook vonden we het idee prettig om zelf met de fietsen op de auto naar Selånger te rijden. Dat verliep voorspoedig — we deden de reis in twee dagen.
Hoe bevalt de route, die vooral als wandelpad bekend staat, voor fietsers?
De route is heel goed bewegwijzerd, ook voor fietsers, en er zijn goede kaarten beschikbaar. Omdat we e-bikes hebben, waren de steile bosgedeelten soms een uitdaging — e-bikes zijn zwaarder dan gewone fietsen en we droegen bagage voor veertien dagen. Af en toe weken we af van de hoofdroute en vonden we met de kaart kortere omwegen, maar dat gebeurde niet vaak.
Fietsen in Noorwegen vonden we wat zwaarder, omdat de heuvels en bergen steiler zijn. Zweden was daarentegen heel makkelijk om doorheen te fietsen. We konden onze accu's bijna altijd zonder probleem opladen. Afstanden van 40–50 km per dag waren perfect. Suze hoefde nooit tussendoor op te laden en Ton maar twee keer — één keer bij een supermarkt in Kluk en één keer in het pelgrimsherberg in Munkeby.
In totaal waren we precies drie weken weg: veertien fietsdagen, twee rustdagen, één dag voor de treinreis terug van Trondheim naar Sundsvall en vier dagen voor het reizen van en naar Nederland. Op elke overnachtingsplek konden we onze fietsen veilig stallen, binnen of in een afgesloten buitenruimte.
Was de terugreis met de fietsen in de trein makkelijk te regelen?
De treinreis zelf boeken was makkelijk, maar het meenemen van de fietsen bleek wat onzeker. Op de website van Norrtåg stond dat er slechts plaats was voor drie fietsen en dat reserveren niet mogelijk was. We waren daar wat zenuwachtig over, maar uiteindelijk kwam het allemaal goed.
In Trondheim was het wat lastig om de fietsen aan boord te krijgen vanwege de smalle ingang en drie treden, maar de conducteur was ongelooflijk aardig en hielp ons. Hij was onder de indruk dat we de S:t Olavsleden met e-bikes hadden gefietst — en we hoefden niet eens te betalen voor de fietsen! De fietsen zouden eigenlijk rechtop in speciale beugels moeten staan, maar dat lukte niet echt en de conducteur vond het helemaal niet erg.
Ook de overstap in Storlien verliep vlot. Medepassagiers hielpen ons de fietsen uit de trein te tillen, en de Zweedse trein had een veel makkelijker ingang en meer ruimte voor fietsen. Technisch gezien moesten de fietsen daar ook aan haakjes hangen, maar ook hier zetten we ze gewoon in de daarvoor bestemde ruimte — naast twee kinderwagens die er ook prima in pasten. Grappig genoeg kwam de Noorse conducteur zelfs aan boord van de Zweedse trein om te controleren of alles goed was gegaan!
De terugreis was ook prachtig, omdat we langs veel plekken kwamen waar we eerder doorheen hadden gefietst. Aangekomen in Sundsvall fietsten we het laatste stukje terug naar Selånger, waar onze auto geparkeerd stond. Voor een kleine vergoeding hadden we hem veertien dagen bij het Pelgrimscentrum mogen laten staan.
Als we eraan terugdenken, denken we het eerst aan de mooie, ongerepte natuur. Zweden vonden we vooral schitterend — met name het stuk tussen Medstugan en Sul. Ook al volgden we niet exact het wandelpad, dit deel van de route was adembenemend.
Een ander hoogtepunt was de bijzondere pelgrimsviering in de kapel naast de domkerk in Trondheim. We woonden die bij met twee Belgische dames die we eerder in Skalstugan hadden ontmoet, en met een medewerkster van het Pelgrimscentrum. De predikante leidde de viering volledig in het Engels, dus het was goed te volgen.
We hebben ook zulke warme herinneringen aan de ongelooflijk vriendelijke en behulpzame mensen — niet alleen onze gastheren en gastvrouwen bij de accommodaties, maar ook de mensen die we onderweg ontmoetten, en natuurlijk de andere pelgrims.
Suze & Ton, Nederland
